Kırmızı Hüzmeler
Bir akşam üstü, yol giderken kendi halinde, camın camından süzüldü ışıklar..Uzakta kıpkızıldı güneş ve sanki olmaması gereken bir yerdeydi. Hüzmeler sayılabilecek kadar netti. Bir, üç, on.. Sayılamayacak kadar da çoktular. Güzel geçen günlerin, güzelden de güzel akşam üstlerinden biriydi. Etraf, ne kalabalıktı ne de tenha. Dünyayı susturup, kurguları dinledim. Güneş, evlerin tepesinden yok olmaya doğru gitti, ben evime uzanıyordum. Zaman ağırdı. Vakit geçmiyordu. An takıldı.. Hüzmeler yok oldu..
Not: Çok zaman oldu.
Leave a Reply