meşgulolmaklabirlikteamaçsızım

Amelie filmini izledim biraz önce.. Kim demiş güzel şeyler insana güzel şeyler yazdırmaz diye?.. Kim demiş biliyorum. Şarkı söyleyen adamdı. Şimdi okuduğum okulda konser veriyor. Muhtemelen başlamadı. Bense burada güzel yazamasamda, güzel bir şeylerden bahsediyorum..

Filmin şarkıları çalmaya devam ediyor. Güzel bir akşamüstü (ki şu an daha da güzel). Az bulutlu ve hafif serin bir günün sonu.Eve dönerken şiddetle yapmam gerekeni, ki çok istediğimden kaynaklanmakta şiddeti, yaptım. Süsleri kenara bırakalım ağırlığından kurtulmak için.. Çok basit bi ifadeyle, basit olamayacak kadar mutluyum.Tamam bırakıyorum…

Şimdi, aldığım her nefes,o adını bilemediğim büyük iş makineleri gibi değil (önceden yaptığım bir benzetmeye atıfta bulunuyorum, anlaşılmadıysa boşverin.) . Ne desem bilemiyorum. Bir şey demesem mi bilemiyorum.. En iyisi yapmak istediklerimi söylemek.. Sanırım.

Camdan atlamak istiyorum (korkmayın birinci kat), herkes bana bakarken bağırarak koşmak iyi gelirdi, yolun nereye gittiğini biliyorum.. Bulutları izlemek hep güzeldir, yıldızları izlemek gibi.. Yıldızlar hep orada çok klişe bir ifade ile, bulutlar değil ama, öyle değil mi? Bulutları izlemek daha güzel. Arkasından koşturuyolar insanı çünkü.

Mutluluk sindirilebilir mi acaba? Yesek doyarmıydık? Keskin karamsarlıklar sindirilebilir. Yenmezler, ama zehirlemezdi insanı eğer yenselerdi. Galiba hissettiğim şey bu. Mideme yakın bir yerlerde sindiremediğim, tatlı bir şey var, büyük,  yutkunduruyor sadece. Sadece değil..

Sen Amelie Poulain e benziyorsun biliyor musun? Filmin afişini görünce bu filmin beni çekmesini şimdi anlıyorum..

Bügün hayatın bize hediyeler verdiğine inandım. Biraz şakacı kendileri. Bazen hediyeleri açınca suratımızda pastalar patlıyor. Hayat, mizah anlayışını çok seviyorum. İyi akşamlar sana.

–

Tamam, daldan dala atladım. Elimde değil.