meşgulolmaklabirlikteamaçsızım

Sporcu olmak iyidir. Kalbinizin dostu…. Bunlarla alakası yok.. Tersten başlayalım. Hatta düşünelim. Hayatı nasıl yaşıyoruz? Koşarak mı? Haklısınız belki de yürümekten daha iyidir..

Girişi yapıyorum; pratikte uçarak yaşıyoruz! Uçak ya da helikoptere gerek yok bunun için. Sabah durakta o çok tekerlekli araçlar için bekliyoruz, bazılarımızın ki kapıda oluyor, hatta iki tekerleği olanlar bile var.. Sonra o haraket ediyor bizse uçuyoruz. Yolda birkaç tabela okuyoruz, o da biraz şanslıysak. Peki dünayayı ne kadar algılıyoruz? (Tamam geldik işte)

Bugün ara sıra yaptığım bir şey olarak yürüdüm. Etrafı izledim, ağaçlara baktım, arabaları es geçtim. Fark ettim ki; galata köprüsündeki trabzanların üstleri köşeli değil (beklenti) onun yerine yuvarlakmış, ama trabzanların kendisi de camilerdeki gibi o sekizgenlerden (sebep) oluşuyormuş. Sonra minareler de 21 taneymiş. Bir de kule vardı nedir bilmiyorum ama merak ettim. Yolda yanımdan bir evsiz geçince çok pis kokuyormuş, titredim; fakat başka yerler de çok pis kokuyormuş. Yolda; bir çok yerde “kollar” çizmiş renkli renkli, birileri. Başkaları isimler yazmış duvarlara. Parkların bazılarında çocuklardan daha fazlası da varmış…

Tamam sadade gelelim.. Zamanın daha anlamlı ve hissedilir olduğu zamanlar içinin daha çok dolduğu zamanlar oluyor hepimizin mağlumu. Her şey “algıdan” ibaret yani. Yürümekse içimize çeke çeke havayı, işte orda algılama daha da artıyor. Zaman yavaş akıyor sanki. Mekanlar manzaraya dönüşmeye başlıyor. Dekorlar geçiyor. Gerçekte uzayan bir şey yok yani ama uzun yaşamanın sırrı çevremizi ne kadar algıladığımızda saklı sanırım. Malum olanı mı söyledim?